Hattrick: KV, met de nadruk op Mechelen
15/04/2009 - Geelrood dat samenwerkt met groenwit: vergevorderde fase van heiligschennis. Ware het niet dat beide clubs zich zo inzetten om hun stad vooruit te helpen. Onder de noemer “Mechelse Hattrick”, gecoördineerd door een nieuwe Community Manager, slaan de rivaliserende stadsbroeders de handen in elkaar. Zoals auteur en voetbalidealist Raf Willems zich zou afvragen: kan voetbal de wereld redden?
Het is in 2007 dat het project op gang getrapt wordt. Onder impuls van de vzw Open Stadion, de overkoepelende organisatie die zich inzet voor een actievere inzet van voetbalclubs in de maatschappij, zijn Malinwa en Racing bij de eerste clubs die mee op de sociale kar springen.
“Aanvankelijk startten we met drie projecten: drugspreventie, schoolsport en integratie van anderstaligen. Ondertussen hebben we ons blikveld verruimd. Zo richten we onze pijlen ook op gevangenen en andersvaliden”, licht Famke Sillis, sinds november vorig jaar de nieuwe Community Manager, het basisidee toe. “Concreet betekent dat bijvoorbeeld dat we werkloze anderstaligen taalcursussen aanbieden in het stadion. Vervolgens laten we deze mensen wat klusjes opknappen, waarbij ze verplicht worden Nederlands te praten met elkaar: de ideale voorbereiding voor hun intrede op de arbeidsmarkt. Een ander voorbeeld: binnenkort zullen we starten met een voetbalcompetitie in de gevangenis. Op die manier proberen we gedetineerden toch nog enige voeling met de buitenwereld te laten hebben. Vroeg of laten belanden die mensen immers toch terug in onze maatschappij.”
FC Barcelona
Dat alles gebeurt veelal in samenwerking met het OCMW en gespecialiseerde organisaties. De financiering wordt dan weer gedragen door subsidies - op nationaal, gemeenschaps én stedelijk niveau. Maar wat is nu het nut van zo’n project? Welke meerwaarde biedt die inzet voor beide clubs? Naïef idealisme of slinks opportunisme? “Enerzijds heeft een voetbalclub een maatschappelijke rol, punt uit. Anderzijds creëert dit opzet ook voordelen voor beide clubs. Indirect misschien, maar ze zijn er wel”, verklaart de 24-jarige criminologe. “Zo bindt Malinwa nieuwe mensen die het supporterslegioen uitbreiden aan zich. Neem nu die anderstalige mensen die op de club werken. Sommigen halen daar echt voldoening uit en zouden graag eens naar een wedstrijd komen kijken. Ook naar sponsors toe staat dit mooi. Maatschappelijk verantwoord ondernemen, zoals dat in jargon zo fraai genoemd wordt, leidt tot meer en gullere sponsors. Het beste voorbeeld: FC Barcelona. Die club betaalt Unicef om op de truitjes te staan, maar genereert dankzij het positieve imago dat hierdoor wordt opgewekt enorme inkomsten bij andere sponsors.”
Engels model
Klinkt mooi, dat wel. Maar ondertussen is er bijna geen Mechelaar die ooit van het project gehoord heeft. Vanwaar dat gebrek aan visibiliteit? “Dat is een kwestie van tijd. De maatschappelijke rol van een voetbalclub is simpelweg nog niet echt ingebed in onze cultuur. Het is pas met het nodige geduld en enkele effectieve realiseringen dat de impact groter zal worden. Kijk naar Engeland. Daar zijn ze al verscheidene jaren met zulke projecten bezig, maar het heeft ook enige tijd geduurd vooraleer de media dit concept oppikten. Ook hier zullen we dus nog even in stilte moeten werken. Ik ben er echter van overtuigd dat onze projecten na verloop van tijd zullen lonen”, besluit Sillis.
Marijn Sillis
Bron: KVM-krant
Het is in 2007 dat het project op gang getrapt wordt. Onder impuls van de vzw Open Stadion, de overkoepelende organisatie die zich inzet voor een actievere inzet van voetbalclubs in de maatschappij, zijn Malinwa en Racing bij de eerste clubs die mee op de sociale kar springen.
“Aanvankelijk startten we met drie projecten: drugspreventie, schoolsport en integratie van anderstaligen. Ondertussen hebben we ons blikveld verruimd. Zo richten we onze pijlen ook op gevangenen en andersvaliden”, licht Famke Sillis, sinds november vorig jaar de nieuwe Community Manager, het basisidee toe. “Concreet betekent dat bijvoorbeeld dat we werkloze anderstaligen taalcursussen aanbieden in het stadion. Vervolgens laten we deze mensen wat klusjes opknappen, waarbij ze verplicht worden Nederlands te praten met elkaar: de ideale voorbereiding voor hun intrede op de arbeidsmarkt. Een ander voorbeeld: binnenkort zullen we starten met een voetbalcompetitie in de gevangenis. Op die manier proberen we gedetineerden toch nog enige voeling met de buitenwereld te laten hebben. Vroeg of laten belanden die mensen immers toch terug in onze maatschappij.”
FC Barcelona
Dat alles gebeurt veelal in samenwerking met het OCMW en gespecialiseerde organisaties. De financiering wordt dan weer gedragen door subsidies - op nationaal, gemeenschaps én stedelijk niveau. Maar wat is nu het nut van zo’n project? Welke meerwaarde biedt die inzet voor beide clubs? Naïef idealisme of slinks opportunisme? “Enerzijds heeft een voetbalclub een maatschappelijke rol, punt uit. Anderzijds creëert dit opzet ook voordelen voor beide clubs. Indirect misschien, maar ze zijn er wel”, verklaart de 24-jarige criminologe. “Zo bindt Malinwa nieuwe mensen die het supporterslegioen uitbreiden aan zich. Neem nu die anderstalige mensen die op de club werken. Sommigen halen daar echt voldoening uit en zouden graag eens naar een wedstrijd komen kijken. Ook naar sponsors toe staat dit mooi. Maatschappelijk verantwoord ondernemen, zoals dat in jargon zo fraai genoemd wordt, leidt tot meer en gullere sponsors. Het beste voorbeeld: FC Barcelona. Die club betaalt Unicef om op de truitjes te staan, maar genereert dankzij het positieve imago dat hierdoor wordt opgewekt enorme inkomsten bij andere sponsors.”
Engels model
Klinkt mooi, dat wel. Maar ondertussen is er bijna geen Mechelaar die ooit van het project gehoord heeft. Vanwaar dat gebrek aan visibiliteit? “Dat is een kwestie van tijd. De maatschappelijke rol van een voetbalclub is simpelweg nog niet echt ingebed in onze cultuur. Het is pas met het nodige geduld en enkele effectieve realiseringen dat de impact groter zal worden. Kijk naar Engeland. Daar zijn ze al verscheidene jaren met zulke projecten bezig, maar het heeft ook enige tijd geduurd vooraleer de media dit concept oppikten. Ook hier zullen we dus nog even in stilte moeten werken. Ik ben er echter van overtuigd dat onze projecten na verloop van tijd zullen lonen”, besluit Sillis.
Marijn Sillis
Bron: KVM-krant
