Vandaag vond in de Mechelse gevangenis de finale van de Mechelse Hattrick Cup plaats, de apotheose van vier weken minivoetbal tussen gedetineerden: een uitgebreid verslag van dit lovenswaardige project. 
 

Terwijl er in de gevangenis van Sint-Gillis een regelrechte opstand uitbrak, werden in het Mechelse huis van bewaring een resem clubmensen van KV en Racing Mechelen, een lading schepenen en andere politici en een leger journalisten de gevangenismuren binnengeleid. Bondsvoorzitter De Keersmaecker, minister Muyters, Johan Timmermans, Piet den Boer, Maxime Biset en andere Regi Van Ackers: allen waren op het appel om de finale van de Mechelse Hattrick Cup bij te wonen.

Kracht voor reïntegratie

Onder het motto “de reïntegratie van gevangenen begint in de gevangenis” werd gedurende heel de maand augustus een tornooi georganiseerd voor de Mechelse gedetineerden. Op basis van acht speeldagen mochten ze – met als climax de druk bijgewoonde finale – uitmaken wie zich het beste voetbalteam van het Mechels cachot mag noemen. Op de binnenkoer en onder toeziend oog van een fluitende jeugdcoach van KV en Racing bekampten ze elkaar in ploegjes van drie.

De bedoeling van dit alles? Een eerste aanzet tot het reïntegratieprogramma voor gedetineerden. “Sport zorgt ervoor dat negatieve energie omgezet kan worden in positieve kracht”, steekt Jan Van Asbroeck, de voorzitter van de Raad van Bestuur van Mechelse Hattrick, van wal. “En die positieve kracht is een impuls voor de reïntegratie van deze mensen. Zij verdienen een nieuwe kans.”

Deze finaledag is na het scholentornooi in maart een nieuw hoogtepunt voor Mechelse Hattrick, waar ondertussen al twee jaar hard – vooral in stilte – aan gewerkt is. De loftrompet werd dan ook meermaals bovengehaald. “Ik zou iedereen die hier aan meegewerkt heeft oprecht willen feliciteren”, aldus minister van sport Philippe Muyters. “Dit is een prachtig initiatief. Het is mooi om zien hoe twee rivaliserende voetbalclubs zo’n project samen op poten kunnen zetten. In andere steden zie ik dit nog niet meteen gebeuren. Mechelse Hattrick bewijst dat sport en maatschappij hand in hand gaan. Het voetbal speelt hier een voortrekkersrol in, maar ik zal, geïnspireerd door deze middag, nagaan of dit ook in andere sporten mogelijk is.”
Uniek én creatief

Mechelse Hattrick, dat zich onder meer ook inzet voor schoolsport, drugspreventie en participatieprojecten voor personen met een handicap, werkt onder de koepel van de vzw Open Stadion. De voorzitter van die vzw, Guido Poppelier, liep alvast op wolkjes bij het aanschouwen van zoveel voetbalplezier. “Een slimme voetbalclub is een club die zijn publiek en àl zijn doelgroepen soigneert. En ik kan alleen maar concluderen dat KV en Racing slimme voetbalclubs zijn. Dit is een uniek én creatief project. De twee grote rivalen die samenwerken, de stad die zich meer dan 100% inzet en twee imponerende ambassadeurs: ja, de Mechelse Hattrick verdient alle lof. Vergeet immers niet dat dit project niet voor de makkelijkste weg kiest: Hattrick durft het aan moeilijke initiatieven op te starten”, is Poppelier opgetogen. “Ik zou dan ook een warm pleidooi willen voeren: KV Mechelen en Racing Mechelen, hou dit vol. Jullie vervullen een pioniersrol binnen het domein!”

Schepen van Sport en OCMW-voorzitter Koen Anciaux had dan weer complimenten voor de voetballers zelf. “Ik zou de spelers willen bedanken. Ze hebben ons verbaasd: hun fair-play en enthousiasme zijn een voorbeeld voor de sport. Dit is dan zeker ook niet de laatste keer dat we zo’n project zullen ondersteunen. Meer nog: sommige mannen kunnen na hun vrijlating alvast bij ons terecht. Omwille van hun sportiviteit is er voor hen plaats bij de buurtsportwerking. Ik ben ervan overtuigd dat enkele van hen ideale coaches zijn.”

Zonder muren

De voetballende gevangenen gedroegen zich inderdaad voorbeeldig. Van een intimiderende context, spanningen of conflictjes was hoegenaamd geen sprake, integendeel. Gevangenen, genodigden, journalisten: allen liepen rustig door elkaar, rustig een praatje slaand of een balletje trappend, als ware het een gezellig uitje. Na de finale kreeg elke voetballende gevangene een medaille overhandigd door Maxime Biset en Kevin Geudens (en de Racing-spelers Lopez en Garcia).
“Of ik schrik moet hebben voor concurrentie als één van deze gasten binnenkort vrijkomt? Ik denk het wel, ja”, dolde Maxime Biset na afloop. “Nee, het was prachtig om zien. Sommige mannen hadden een fantastische techniek en dito doelgerichtheid. Maar om tot de kern van de zaak te komen: knap initiatief! Als voetballer sta je niet altijd stil bij de belangrijke sociale rol van het spelletje. Maar hier word je wel met de neus op de feiten gedrukt. Ik vond het leuk om te mogen bijwonen. Ik zou alleen de muren willen wegdenken.”

Tot volgend jaar?

Ook de gedetineerden zelf wisten het initiatief danig te appreciëren – tevreden met de gekregen ontspanning, opgetogen omwille van het menselijk contact. Bijna allemaal kwamen ze de bezoekers – al dan niet met de vraag of ze nog even van outfit konden wisselen – beleefd groeten en de organisatoren bedanken. Heel uitvoerig en oprecht, nota bene.

Het hele gebeuren werd door de presentator van dienst uiteindelijk afgesloten met de gevleugelde woorden: “Dit was een fijne dag. Hopelijk zien we jullie volgend jaar terug.” Waarop de volgende repliek: “Neen, dat hopen we niet. Wij willen naar huis, pannenkoek!”

Marijn Sillis

Bron: www.kvmechelen.be