Half mei ging Viviane, notoir lid van de Hattrick Djembe Band en FC Hattrick, aan de slag als stagiaire bij Wies en Els, de hoedenmaaksters van Awardt die aan het begin van de Adegemstraat hun winkel met hoeden, handtassen en accessoires uitbaten. De Togolese creatieveling heeft ondertussen vier stagedagen achter de rug en lijkt er definitief haar draai te hebben gevonden.

Wies en Els, ofte moeder en dochter, startten in 1997 met Awardt. In 2002 opende het duo hun bekende winkel in de Mechelse Adegemstraat, dichtbij de Korenmarkt. Anno 2011 combineren ze de particuliere verkoop in Mechelen met een verkoop in het buitenland, onder andere in Nederland, Italië en Japan. De geboren en getogen Mechelaars bouwden in veertien jaar tijd niet alleen een bloeiende zaak en een oogstrelend atelier aan de Zennegatvaart uit, in dezelfde tijdsspanne deden ze ook heel wat ervaring op als stagebegeleiders.

Vonken

De band tussen een moeder en haar dochter, naar ’t schijnt is ’t iets speciaals. Maar is die band er ook op de werkvloer én onder de vorm van een vlekkeloze samenwerking?

“De samenwerking loopt perfect”, lacht Els. “Bij Awardt bundelen we onze krachten, met iedereen. Ieder heeft de ruimte om te werken aan eigen ideeën en onderlinge concurrentie zal je hier niet terugvinden. We werken aanvullend en spelen elkaars jury. En ja, af en toe durft het stevig te vonken tussen ons. Wies is de zotte bloor, ikzelf ben iets voorzichtiger.”

Ook de samenwerking met Viviane loopt vlot. “Viviane combineert twee belangrijke eigenschappen”, vertelt Els. “Ze is creatief én gedreven. Eén van de eerste dagen van haar stage is ze anderhalf uur langer gebleven omdat ze vond dat ze die dag niet genoeg gedaan had. Een bewonderenswaardige mentaliteit.”

Wisselwerking

Momenteel leert Viviane werken met verschillende soorten naaimachines. “Viviane zou niets liever doen dan iedere stagedag haar eigen naaimachine meebrengen”, vertelt Els. “Maar dat is niet de bedoeling. Het is een onderdeel van haar stage om met verschillende machines te leren werken. Dat leerproces verloopt moeizaam in het begin, maar Viviane is een snelle leerling. Bovendien is deze stage een ideale vorm van wisselwerking tussen ons allen. Viviane weet als geen ander op welke speciale manier Afrikaanse vrouwen doeken draperen op en rond hun hoofd. Regelmatig geeft ze ons een demonstratie. Ook wij leren dus bij.”

De taal op de werkvloer verschuift moeiteloos van het Frans naar het Nederlands en terug. “Mijn moeder en ik zijn perfect tweetalig”, zegt Els. “Voor ons is het geen enkele moeite om Frans te spreken. Het is een goede oefening om de taal te onderhouden en voor Viviane is het gemakkelijk wanneer we iets uitleggen. Maar andersom gebeurt het zeker ook. De omschakeling tussen beide talen verloopt zeer natuurlijk en zonder nadenken.”  

Zeldzaam

Viviane voelt zich als een vis in het water bij de hoedenmaaksters van Awardt. “Beetje bij beetje lukt het me om met de machines van Awardt te werken”, vertelt Viviane. “Om de kneepjes onder de knie te krijgen, houd ik me in eerste instantie vooral bezig met het stikken van etiketjes. Leerrijk werk.”

Ook over Wies en Els vernemen we niets dan goeds. “Beide dames zijn zeer sympathiek”, benadrukt Viviane. “Het blijft een zeldzaam gegeven, mensen die iemand accepteren zoals hij is. Ik voel me hier perfect op mijn plaats. Ik kan het creatieve proces van dichtbij volgen en hoop in de toekomst misschien zelf met een idee op de proppen te komen. Om Wies en Els te bedanken voor de kans die ze me geven, maak ik regelmatig iets voor hen klaar. Mijn befaamde loempia’s bijvoorbeeld (lacht).”